برکه‌ی کهن، نمادی از تداوم و جاودانگی طبیعت است؛ غوک، نماد حیات پویا و کنش‌گر؛ و صدای آب، بازتاب طبیعت به این کنش. اما آنچه این شعر را متمایز می‌کند، حضور ناظری است که این لحظه را ثبت می‌کند.

سایه شکوفه‌های آلو، ناتسومه سوسه کی، خرمالویی بر شانه پاییز، ماسائوکا شیکی و زیبای دورو هایکو سروده‌های خود ایشان به همراه "شاهکارهای شعر جهان" کتابی شش‌صد و شصت‌صفحه‌ای و مجموعه شعر سپید دورگه که در دست انتشار است. از جمله کارهای فیروزه محمدزاده است.. با ایشان به گفت‌وگو پرداختیم: